எனக்காக இப்படி ஒரு நிலைமை உருவாக்கப்படும் என்று நான் சற்றும் நம்பவில்லை.

தூக்குத் தண்டனை பெற்று, 34 கோடி ரூபாய் மரணமடைந்த சிறுவன் குடும்பத்துக்கு கொடுத்து,   சவூதி அரேபியா சிறையிலிருந்து விடுதலையான கேரளா அப்துல்ரஹீம் .

பதினெட்டு ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு எனக்காக இப்படி ஒரு நிலைமை உருவாக்கப்படும் என்று நான் சற்றும் நம்பவில்லை. 

உண்மை என்னவென்றால், இதிலிருந்து தப்பித்துவிடலாம் என்ற நம்பிக்கை எனக்கு ஒருபோதும் இருந்ததில்லை. ஆனால், உலகெங்கிலும் உள்ள மக்களின் அயராத முயற்சிகளும், மக்கள் நடவடிக்கைக் குழுவும், இந்தியத் தூதரகமும் இறுதியாகப் பலனளித்தன.

 சவூதி குடும்பத்தினர் எனக்கு மரண தண்டனையிலிருந்து விலக்கு அளிக்க முடிவு செய்தபோது, ​​அதற்கு ஈடாகச் செலுத்தப்பட வேண்டிய 34.35 கோடி ரூபாய் என்ற பெரும் தொகைக்காக என் நாடு முழுவதும் போராடியது. என்னை மீண்டும் உயிர் பெறச் செய்த அனைவருக்கும் நான் என்றென்றும் நன்றிக்கடன் பட்டிருக்கிறேன்.

2006, நவம்பர் 28 அன்று, 26 வயதில் ஓட்டுநராகப் பணிபுரிய ரியாத் வந்தடைந்தேன். ஆனால், எனது வருகை என் வாழ்க்கையை மாற்றிவிடும் என்று நான் ஒருபோதும் நினைக்கவில்லை. ஒரு மாதம் கழித்து, 2006, டிசம்பர் 24 அன்று, நான் #ரியாத்தில் உள்ள இஸ்கந்தர் சிறையில் இருந்தேன். உடல்நலக் குறைபாடுள்ள எனது ஆதரவாளரின் மகன் அனஸுடன் நான் வண்டி ஓட்டிக்கொண்டிருந்தபோது,  நடந்த ஒரு சம்பவத்தில்தான் இது எல்லாம் தொடங்கியது. 

அன்று அவனது எதிர்வினையிலிருந்து, சிக்னலை அணைக்குமாறு அவன் என்னிடம் சொன்னான் என்பதை நான் புரிந்துகொண்டேன். அவன் மிகவும் கோபமாக இருந்தான், மேலும் அவர்களின் மொழியைப் புரிந்துகொள்வதில் எனக்குச் சில சிரமங்கள் இருந்தன. நான் வண்டியை முன்னோக்கி நகர்த்தாதபோது, ​​அவன் என் முகத்தில் துப்பினான்.

அந்தத் திடீர் ஆத்திரத்தில் நான் அவன் முகத்தை நோக்கி என் கையை ஆட்டினாலும், அது தற்செயலாக அவன் கழுத்தில் பட்டது. என் கை அவன் உடலில் பொருத்தப்பட்டிருந்த இயந்திரத்தில் பட்டது. அந்தச் சம்பவத்திற்கு இரண்டு நாட்களுக்குப் பிறகு அவன் இறந்துவிட்டதாக மருத்துவ அறிக்கைகள் கூறின. அங்கே நான் நீண்ட காலமாக சட்டத்தின் முன் ஒரு குற்றவாளியாக இருந்தேன். நீதிமன்றம் என்னை அழைக்கும்போதெல்லாம், அவர்களின் தந்தையோ அல்லது சகோதரனோ ஆஜராவார்கள், அதுவே நான் அவர்களைப் பார்த்த ஒரே தருணமாக இருந்தது. பின்னர், வழக்கறிஞர் மூலம் அனைத்தும் தெளிவுபடுத்தப்பட்டது. பிறகு 2012-ல், நீதிமன்றம் எனக்கு மரண தண்டனை விதித்தது. இறுதியாக, 18 ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, ஜூலை 2, 2024 அன்று, மரண தண்டனையை ரத்து செய்ய வேண்டும் என்று நீதிமன்றம் தீர்ப்பளித்தது. இருப்பினும், நான் 20 ஆண்டுகள் சிறைத்தண்டனை அனுபவிக்க வேண்டும் என்று நீதிமன்ற உத்தரவில் கூறப்பட்டிருந்தது.

சிறையில் கழித்த அந்த நீண்ட காலம் என்பது வெறும் துன்பமும் ஏமாற்றமும் மட்டுமல்ல. அங்கே என்னைப் போன்ற பலர் இருந்தனர். நிரபராதிகளாக இருந்தும் தண்டிக்கப்பட்ட பல நாடுகளைச் சேர்ந்தவர்களுடன் என் துயரங்களைப் பகிர்ந்துகொள்ள முடிந்தது. 28 ஆண்டுகள் வரை சிறையில் இருந்தவர்களும் இருந்தனர். பத்தனம்திட்டாவைச் சேர்ந்த ஒரு மலையாளியும் அங்கே இருந்தார். அவர்கள் அனைவருடனும் நான் மிகவும் நட்பாகப் பழகினேன். சிறையின் சூழலை நான் விவரிக்கத் தேவையில்லை. அந்த நான்கு சுவர்களுக்குள் இருந்த என் குடும்பத்தைத்தான் நான் மிகவும் ஏங்கினேன். கொலைச் சந்தேக நபர்களுக்கு, அவர்கள் முன்கூட்டியே பதிவு செய்திருந்த நான்கு எண்களுக்கு அழைப்பதற்கு 14 நிமிடங்கள் மட்டுமே அவகாசம் வழங்கப்பட்டது. ஆனால் மற்ற வழக்குகளில் உள்ளவர்கள் 10 மணி நேரம் வரை அழைக்கலாம்.

இவ்வளவு நடந்திருந்தாலும், அதைப் பற்றி ஒரு புத்தகம் எழுதவோ அல்லது அந்த நிகழ்வுகளை மீண்டும் நினைத்துப் பார்க்கவோ நான் விரும்பவில்லை. கடந்த காலம் கடந்துவிட்டது, நான் அனைத்தையும் மறக்க விரும்புகிறேன், இப்போது நான் ஒரு புதிய வாழ்க்கையைத் தொடங்க வேண்டும். பல ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு என் தாய்நாட்டிற்குத் திரும்பியபோது, ​​நாடு மிகவும் மாறிவிட்டதை உணர்ந்தேன். நான் சிறையில் இருந்ததால், பொதுவான தகவல்கள் பற்றி எனக்கு மிகக் குறைவாகவே தெரிந்திருந்தது. நாடும் சாலைகளும் மாறிவிட்டன, இப்போது நம் நாடு வெளிநாடுகளின் சாலைகளைப் போல இருக்கிறது. இப்போது, ​​அனைவருடனும் கலந்தாலோசித்த பிறகு அடுத்தகட்ட நடவடிக்கைகள் குறித்து நான் முடிவு செய்ய வேண்டும். நான் மகிழ்ச்சியாக வாழ்வதற்கான வாய்ப்பை இறைவன் எனக்கு வழங்க வேண்டும் என்பதே என் ஒரே பிரார்த்தனை.

நான் திரும்பி வந்ததால், இந்த ஈத் எங்களுக்கு ஒரு பெரிய பண்டிகையாகிவிட்டது என்று என் அம்மா சொல்கிறார். அந்த வார்த்தைகள், நாங்கள் உணர்ந்த வலியின் மற்றும் காத்திருப்பின் ஆழத்தை உணர்த்துகின்றன..